Gisteravond besloot ik bijna om het stoppen met roken op te geven.
Waarom? Voor geen enkele reden. Het is niet dat ik snakte naar een sigaret. Ik had niet eens trek in een sigaret. Ik was het stoppen met roken gewoon zat.
Ik was met een vriendin aan het praten over hoe ik weer bijna drie dagen gestopt was na een terugval van about twee maanden. En zij was aan het vertellen hoe ze in de nabije toekomst wil gaan stoppen maar het op dit moment niet aan kan ivm een depressie. En plotseling bedacht ik me dat ik eigenlijk gewoon zou willen kappen met stoppen.
Het kostte moeite om dat besluit uit mijn hoofd te zetten. Maar met behulp van een x aantal nicotine kauwgoms en de gedachte aan hoe ik dit ever zou kunnen vertellen aan jullie is het me gelukt om dit besluit niet te nemen.
Dit zijn mijn moeilijke momenten. Gewoon een moment waarop ik denk ik ga sigaretten kopen en het dan ook doen in plaats van erover na te denken. Ik hoop dat ik ook in de toekomst sterk genoeg zal zijn om dit soort gedachtes te keren.
groetjes, Susanne
